10.04.2007

Pacofú y los monitos

Para variar, deberia estar haciendo un millon de cosas antes que procastinar por estos lares, pero mi conciencia no me permite tener abandonados a los ourilocelontes por mas tiempo...

Hace ya bastante tiempo conte la historia de un tal Samuelito, a mi modo de ver, un gran pajillero mental que hace pupa innecesaria desde su sillon en Harvard. En ella tambien se menciono a Pacofú, un nene japogringo, que estaba emperrado en hablar del fin de la historia. Casualidades de la vida, las palabras de Pacofu se han vuelto a topar conmigo bajo requerimiento academico, permitiendome esta vez incrementar mis sospechas sobre las pulsiones zoofilicas y misoginas del coleguita. No logre su redaccion entera, pero aqui, podeis intuir la pelicula que se monta el nene, pensando como seria el mundo si fuera liderado por mujeres. Poco mas que un macrovientre de pacifico liquido amniotico. Pero vayamos por partes.

Que mejor manera de comenzar tal reflexion que hablando de simios? Pacofu, en un alarde de espiritu analitico, nos deleita con la violenta evolucion experimentada por los chimpances con los que una tal Jane Goodall (creo que viene a ser lo que la mitica Fossey a los gorilas) trabajo en Tanzania. Se ve que en un momento dado los monitos del norte se encabritonaron y empezaron a matar a los del sur, a robarle sus hembras y a hacer mas monadas hasta extinguirlos. "Igualito que Roma con Cartago, oye" se dijo Pacofu. "Ergo, somos como los chimpances. Ergo, nos encabritonamos y nos matamos por diversion". Asin que Pacofu llego a la brillante conclusion de que todos los XY llevan un chimpance potencialmente asesino en su sangre. Eso si, en el "mundo civilizado" los XY han aprendido a canalizar su chimpance hacia otros ambitos, po'ejemplo: siendo profes de universida, deportistas de elite o presidentes de un pais, de un clu de furbol o del ANPA del cole. Y todos contentos.
Y que pintan las hembras en todo esto? No mucho, el titulo del articula y eso.
Pacofu, creyendose agudo y fingiendose conocedor de las distintas teorias de relaciones internacionales catalogadas bajo el epigrafe de "feministas" (termino poco acertado, a mi modo de ver), intenta camelarse a las XX afirmando con rotundidad que son buenisimas por naturaleza, por lo que todos estariamos chupando de la teta de la paz si tomaran el poder. Anhade, que buena muestra de ello la proporcionan todas esas senhoras simpaticas que andan jugando a meterse en politica en el "mundo civilizado". "Ay, que majas que son"- piensa el nene.
PEEEEEEEROOOO (siempre hay un pero)
"Houston, tenemos un problema", se dice Pacofu. "Y es que hay mucho chimpance suelto en la jungla internacional, senhoras. Mismamente, Milosevic, Mobutu y salvajes de esos salidos de la nada. Y claro, como que invitarles a te y pastitas no tiene pinta de funcionar. Asi que, mientras haya chimpances sueltos por ahi mejor dejennos jugar a los machotes con los petardos y vayanse ustedes con las munhecas a Escandinavia. Sin acritu, eh" apostilla el nene.
Por si a alguien se le ocurre tacharle de racista, misogino o determista, Pacofu anhade que su uso de la biologia no tienen nada que ver con el de esos cientificos malos que decian que los morenitos tienen en coco mas pequenho, que el dice la verdad y que los genes son el destino. Amen.

Podria pasarme horas cuestionando con mala baba las ralladas infundadas del nene Pacofu, pero sere breve y jugare a su juego. Si de monos y genes va la cosa, resulta que a Pacofu se le escapo o un detalle muy grande o unos chimpances chiquititos: los Bonobos [les ruego clicken y lean el destacado "Kamasutra version selva" o clicken aqui para una version mas detallada].
Deberiamos tomar ejemplo?

Menovky: ,

5.24.2007

Continxencias

Gustaríame contar como os fados xogaron comigo en Barcelona agasallándome con grandes tesouros ou descubríndome novas figuras memorables. Precisaría berrar por escrito a carraxe que me produce o que está a acontecer en Líbano e en Gaza arestora. Podería simplesmente relatar a miña filia polas treboadas...mais hoxe só teño azos para me agochar baixo o edredón e fuxir gabeando pola rede de notas que se tece eiquí.

Menovky:

4.30.2007

Pens, pins, puks y polónias

Pude resultar paradójico escrito en el siberespasio, pero estos días anduve sumida en una profunda nostalgia analógica. No me llegaba con batallear contra la falta de sueño y los agobios académicos que los hados tecnológicos decidieron divertirse conmigo y hacerme pasar más pruebas que los laberintos del mismísimo CEFOU.
Esta vez los muy censores se cebaron con mi lascivia y con la promiscuidad de mi pen. Fruto de mi insistencia en prolongar los retozos con Morfeo mientras trataba infructuosamente de acallar los bramidos del obediente Mancuentro (mi aliado para no sumirme eternamente en el mundo de los sueños) sin conseguir atinar ni una tecla, me vi abocada a mi primer enfrentamiento con el temible y fundamentalista ejército de los PINs. Los puritanos numéricos se ensañaron con mi pobre Mancuentro y lo inabilitaron durante más de 20horas. Todo por considerar que mi PIN onírico no era lo suficientemente ortodoxo para los criterios de Timofónica (total, numéro arriba, número abajo...tampoco es para ponerse así). Sin embargo, lo peor aún estaba por llegar. Los PIN me parecieron inocentes mariposillas al lado de sus superiores. El infierno real se escondía detrás de los PUKs, tribu salvaje y despiadada donde las haya, cuyos códigos vigilan unas feroces teleoperadoras que cual Esfinge te van planteando una serie de enigmas de creciente dificultad ("Por favor, ahora póngase el dedo del pie en la nariz, contenga la respiración y lea su código de barras umbilical en rúnico para que podamos identificarle") y cuyo único objetivo es desmoralizarte en tu afán de rescatar a tu tullido Mancuentro o tu conexión ADSL o tu router, hay para todos. Tras una hora y media de contorsionismos varios y un interminable recital de improperios impronunciados hacia las teleoperadoras, salí exitosa de la misión.
Pero la Inquisición cibernética no descansa y pocas horas después hubo que ingresar de urgencia al pobre pensito, infectadísimo de una Enfermedad de Transmisión Virtxual (ETV), que amenazaba con cargarse mi trabajo de las dos últimas semanas. Y es que claro, el pensito araliano, como casitodos los pens, tiene síndrome de marinero faldón y no hay nada que le ponga más que ir de puerto en puerto sacando su cabezal de paseo. Así después coge lo que coge. Desgraciadamente, en esta ocasión, pese a recuperar el trabajo de las dos últimas semanas, los chistosos hados se llevaron como tributo al mundo de "lo que algún día existió" dos años de trabajos, correspondencia y fotografías. Así, por que les dio la gana. Y Arale con cara de boba. Sniff.
En fins, compartidas las penas recientes, comunico que continuaré desapareguda unas semanetas més. Retorno a la ciudad de los camacus a meterme hasta el cuello en una macropartida de rol al ajedrez global. Más información a mi regreso, si sobrevivo a eso de ir de traje y hablar lenguas heréticas. Mientras tanto, para aplacar los efectos del bombardeo mediático que se avecina con la nueva nena real, os dejo un par de revulsivos.



Y los que estén por Santiago y tengan ganas de caña, mañana a las 20h podrán ver a cuatro monstruos del metal recién llegados de su gira europea dándolo todo con sus nuevos temas en el TNT (Moucho, ya te avisaré cuando avancen hacia el norte!).

Menovky: ,

4.11.2007

Teño un troll!

Levo días tentando infructuosamente atopar abondo tempo para facer un novo post sobre cooperación (desta volta nun ton positivo, abordando a cuestión do empowerment e a creación de novas redes de cooperación local e directa), sobretodo motivada pola vaga de críticas xeralizadas (e algunhas inxustas) que está a caer sobre o sector da cooperación internacional a raíz dos casos recentes de Anesvad e Intervida (dúas organizacións que, curiosamente, non están na Coordinadora por considerala desvencellada dos seus intereses como entidades de cooperación). E de súpeto entérome de que se fan eco do meu anterior post neste tema nunha web que visito con certa frecuencia (o cal me ruboriza) cuxa ligazón reactivou o debate coas achegas de novos lectores, algúns máis respetables e interesantes que outros.
A xoia da corona:

Anonymný divagou así­:

Vaya, ahora te cuelgas medallas, pedazo de cabron, te van a dar por el culo mamon de mierda. Preparate, porque este blog va a sdesaparecer pronto.
CABRON


Creo que non recibía ameazas tan violentas dende a escura etapa de anónimos de San Valentín na EXB. Mágoa que o troll descoñeza a miña condición de androide (e polo tanto sen esfínteres).
Así que xa sabedes, se este blog desaparece misteriosamente, que investiguen a ...

Menovky: ,

4.07.2007

Tribalismo e Insignificancia

Anda estes días por casa un amigo británico de Gatchán, un adolescente ben aleuto que está a namorar da "Galician-way-of-life". Alén das prototípicas e divertidas anécdotas (como que pensou que as cuncas de viño eran de salsa para mollar a empanada), sempre é curioso coñecer a visión dun foráneo no relativo á sociedade que o acolle. O outro día comentou que lle sorprendía positivamente que a mocidade non estivera tan tribalizada coma no Reino Unido. A raíz da observación viuse obrigado a deleitarnos cunha pormenorizada descrición dos grupúsculos sociais nos que a xuventude das Midlands (seica nas grandes cidades é aínda máis atomizado) se divide. A cousa mete medo.
Segundo nos contou, dunha banda están os emos (leáse imo), de estética punk-rockera, autocompasivos e depresivos por decreto, os goths e os rockers, máis clásicos. Logo están os plastics, moi coidadosos coa estética, snobs e socialmente maquiavélicos, os plastic-wannabe (é dicir, os "quiero y no puedo") e os trendies, vencellados ao futbol, obsesionados por ir elegantes e consumidores de mensaxes amarillistas. Finalmente están os chavs (subdivididos nunha chea de subgrupos segundo sexan de clase media -máis perigosos porque mercan armas brancas-ou de clase baixa/scallies) que se caracterizan por levar roupa deportiva, complementos de Burberrys, xoias de ouro e por unha actitude agresiva contra todo en xeral. Os chavs son especialmente anti-emo e anti-goth, así que son frecuentes as malleiras e peleas entre eles. Aos plastics tamén lles cae de cando en cando por elitistas. Os rockers adoitan levarse ben con todo o mundo e ser os principais proveedores de drogas brandas. Trendies e chavs adoitan levarse ben. Seica os geeks, freaks, nerds e burn-outs están á marxe destas historias. E a que veu esta sesión de antropoloxía urbana adolescente?
O curioso destas tribus é que son alleas a toda cuestión política. Teñen unha estética moi específica, unha xerga determinada, uns hobbies vencellados ao grupo e unhas relacións en grande parte canalizadas polo MySpace. Cada un na súa burbulla. A moda pasa a ser o elemento clave na identificación colectiva e a integración ou exclusión social dos adolescentes que volcan todo o seu tempo a cumplir o seu rol dentro da tribo, alleos á realidade socioecónomica do seu país.
Coido que isto é un síntoma máis da perda de senso nas sociedades occidentais, da desubicación xeralizada, dese retorno defensivo a grupúsculos-base de intermediación social que neste caso xa non son de base relixiosa ou nacional, senón estética. Perante a perda de referentes sociais nas sociedades modernas capitalistas, os rapaces pasan a identificarse con outra caste de entidades, que, todo sexa dito, nos máis dos casos son unha fonte de negocio que non fai senón retroalimentar un sistema apodrecido de seu. Que a adolescencia é unha etapa fodida non o nega ninguén, pero creo que o que está a pasar vai alén dos problemas de identidade xuvenís. E dío un robot que nunca deixará de ter 13 anos.

Menovky:

1.08.2007

Pupa nos petos

Disque Barcelona és bona quan la bossa sona. Logo de botar aló perto dun ano podo dicir que, malia non ser amiga dos topicazos, o dito é ben certo. Sen cartos nos petos, estás ben fotut, nen.

De aí que estea a tremelicar coma un vimbio...
Acabo de mercar un billete para marchar de visita-relampo este sábado [PorSierto: Vueling sodes uns avarentos do carallo, mira que subir as taxas en 20 euros en tan só un par de horas...]. Pero cometín o pequeno erro de non consultar o estado das miñas tristes finanzas antes consumar a transacción porque, ilusa de min, críame nadando na abundacia logo de tres meses de choio como becaria amáis das miñas esporádicas incursións no mundo do azafateo e a seca de miolos. O capítulo da consulta bancaria tívoseme que ocorrer despois, claro.
Como Dr.Slump é unha serie apta para cativos, e Toriyama pódeme desactivar con só desexalo, evitarei reproducir eiquí o rosario de lindezas que saíron polo meu robótico peteiro. Só dicir que os Reises Maghos ben podían ofertar bolsas ou axudas para a financiación dos agasallos aos androides en paro, porque servidora, como quen non quere a cousa, deixouse a metade do soldo [obviamente por debaixo do salario mínimo intiprofisioná] en menos dunha semana.
Así que xa me vexo paseando pola cidade dos "camacus", como diría outro 30% da miña memoria xenética, ábaco en man e coa mirada fita no chan para non sucumbir a demasiadas tentacións. Indo ás exposicións de gratis, tomando as birras a 1,20€ en La Violeta, lendo cómics na miña ex-segunda casa, e se da o tempo, cousa que dubido, pegándome algunha enchenta de Filmoteca, que ademáis ten este mes unha retrospectiva de Peter Whitehead, de quen aínda non vin nada. Hmmm... se cadra tamén secuestrando a Ráfaga [paréceselle, pero Ráfaga vai moito máis vella]. cando a Srta.Goncharova [paréceselle, pero a Gontxarova contemporánea tense que apañar sen Larionov polo momento] non precise dela, para visitar a maxia matinal dos Encants e toda esa chea de libros e discos vellos que terei que mirar e non poderei m... e estou pensando que tal vez o dos Encants non sexa boa idea. Xa abonda, que empezo a parecerme sospeitosamente a algo así como unha versión posmoderna do conto da leiteira. Ai virhensita que non lles dea aos de Vueling por inspirarse en Air Madrid...Lagharto, Lagharto!!

Menovky: ,