Mem-hitos musicais

Hai xa dias que mr. Ak-77 me pasou o recado de enumerar dez albumes miticos. Penso que xamais seria eu quen de facer tal cousa, asi, con un algo tan asertivo, pero, nun vil emulo ao seu meme mencionarei alguns albumes que foron relevantes no seu tempo (por A ou por B) pra este androide, a ver se cola. Non se me esquece que tenho pendente o meme das oito cousas, pero ese coido que o soltarei no Chirimbowling, antes de re-chimpar a Poza Atlantica.

1- Queen: Greatest Hits
Creo que lle gastara tanto a cassette ao irman de Sembei que rematara mercandolle o CD anos despois en agradecemento por eses verans de infancia nos que podia ignorar a Xuxa e afundirme no mundo paralelo da sua discoteca, como unha arqueologa en miniatura...

2- Mozart: Die Zauberfloete
A minha relacion coa opera foi de odio acerrimo durante moitos anos por cuestions que non procede explicar agora. A unica obra que se escapaba e que mesmo me sorprendia escoitando voluntariamente era A frauta maxica, se cadra pola historia; realmente non sei por que, pero rematei collendolle carinho especial ao pobrinho Papageno.

3- Metallica (y VVAA): Garage Inc.
Non e por quitarlles merito aos albumes 100% Metallica (alguns dos cales non tenhen moito aquel, pra que enganharse), pero coido que este disco de versions e o que mais lles mallei durante a adolescencia, cecais nunha loxica do dous por un: Metallica+ Black Sabbath, Diamond Head, The Misfits, Thin Lizzy...

4- Extremoduro: Rock Transgresivo
Himno xeracional suponho. Para min foi unha fermosa descuberta puberculosa e as suas cancions froito de moitas risas e anecdotas.

5- VVAA: The best of Jazz/Blues/Swing...
Non tenho nin idea do titulo orixinal, nin tan sequera atino a lembrar que temas o componhian ou o aspecto da caratula, pero si que lembro ese vello CD-caixa como a chave a un novo universo. Gershwin e Armstrong foron os primeiros, logo vinheron Peterson, Reinhardt, Bessie, Lady Day, Ella, Parker, Davis, C. Baker, Simone...


6- Apocalyptica: Inquisition Symphony
As suas versions de Metallica abriranme o apetito, pero certamente foi o Inquisition o que me engaiolou durante moito tempo e me reconciliou definitivamente coa musica clasica.


7- Tool: Lateralus//NIN: Downward Spiral
Sei que isto e un pouco trampulleiro, pero e que na minha historia estes dous discos son parella. Descubrinos ao tempo, en Nova Iorque, no 2001. Nunca escoitara nada semellante, gorentei da sua experimentacion e do artwork nesa simbiose estetico-musical que acotio vai aparellada as duas bandas.

8- The Clash: London Calling
Simplemente cojonudo. Nunca canso de escoitalo. E a minha armazon e literalmente incapaz de estarse quietinha cando sona calquera dos temas.


9- Brahms/Chopin/Franck: Cello Sonatas
Interpretadas por du Pre e Barenboim. Por moito que o intente, dubido que vaia atopar verbas que atinen coas sensacions que abrollan cando invoco esas melodias no reproductor da CPU.

10- Tom Waits: Rain Dogs.
E como unha novela. Unha viaxe a ningures. Un feixe de sons inidentificables entretecidos con toda caste de instrumentos e, como non, alinhados coa voz do gran canalla.

Quedan unha morea no caixon, se cadra recorosos pola traizon da minha memoria actual... anque prefiro partir da asuncion de que calquera lista esta condenada a ser incompleta. A linealidade eche unha carallada. Agardo que, ao pasar a pelota, outros saquen magdalenas musicais que engadan novos sabores a estas orxias blogomusicais.
Asi que a pelota vai para tres vellos conhecidos: Sr. Osborn, Elianinha e Ailandra (a ver se asi actualiza) e para un recuncho fresquinho, o do meu querido Gatchan que saiu do seu enesimo ovo reconvertido no Baron Rampante.

Pens, pins, puks y polónias

Pude resultar paradójico escrito en el siberespasio, pero estos días anduve sumida en una profunda nostalgia analógica. No me llegaba con batallear contra la falta de sueño y los agobios académicos que los hados tecnológicos decidieron divertirse conmigo y hacerme pasar más pruebas que los laberintos del mismísimo CEFOU.
Esta vez los muy censores se cebaron con mi lascivia y con la promiscuidad de mi pen. Fruto de mi insistencia en prolongar los retozos con Morfeo mientras trataba infructuosamente de acallar los bramidos del obediente Mancuentro (mi aliado para no sumirme eternamente en el mundo de los sueños) sin conseguir atinar ni una tecla, me vi abocada a mi primer enfrentamiento con el temible y fundamentalista ejército de los PINs. Los puritanos numéricos se ensañaron con mi pobre Mancuentro y lo inabilitaron durante más de 20horas. Todo por considerar que mi PIN onírico no era lo suficientemente ortodoxo para los criterios de Timofónica (total, numéro arriba, número abajo...tampoco es para ponerse así). Sin embargo, lo peor aún estaba por llegar. Los PIN me parecieron inocentes mariposillas al lado de sus superiores. El infierno real se escondía detrás de los PUKs, tribu salvaje y despiadada donde las haya, cuyos códigos vigilan unas feroces teleoperadoras que cual Esfinge te van planteando una serie de enigmas de creciente dificultad ("Por favor, ahora póngase el dedo del pie en la nariz, contenga la respiración y lea su código de barras umbilical en rúnico para que podamos identificarle") y cuyo único objetivo es desmoralizarte en tu afán de rescatar a tu tullido Mancuentro o tu conexión ADSL o tu router, hay para todos. Tras una hora y media de contorsionismos varios y un interminable recital de improperios impronunciados hacia las teleoperadoras, salí exitosa de la misión.
Pero la Inquisición cibernética no descansa y pocas horas después hubo que ingresar de urgencia al pobre pensito, infectadísimo de una Enfermedad de Transmisión Virtxual (ETV), que amenazaba con cargarse mi trabajo de las dos últimas semanas. Y es que claro, el pensito araliano, como casitodos los pens, tiene síndrome de marinero faldón y no hay nada que le ponga más que ir de puerto en puerto sacando su cabezal de paseo. Así después coge lo que coge. Desgraciadamente, en esta ocasión, pese a recuperar el trabajo de las dos últimas semanas, los chistosos hados se llevaron como tributo al mundo de "lo que algún día existió" dos años de trabajos, correspondencia y fotografías. Así, por que les dio la gana. Y Arale con cara de boba. Sniff.
En fins, compartidas las penas recientes, comunico que continuaré desapareguda unas semanetas més. Retorno a la ciudad de los camacus a meterme hasta el cuello en una macropartida de rol al ajedrez global. Más información a mi regreso, si sobrevivo a eso de ir de traje y hablar lenguas heréticas. Mientras tanto, para aplacar los efectos del bombardeo mediático que se avecina con la nueva nena real, os dejo un par de revulsivos.



Y los que estén por Santiago y tengan ganas de caña, mañana a las 20h podrán ver a cuatro monstruos del metal recién llegados de su gira europea dándolo todo con sus nuevos temas en el TNT (Moucho, ya te avisaré cuando avancen hacia el norte!).

Mmmmmúsica

Chégame a pelota por partida dobre para participar nesta lasciva iniciativa musical de casatlántica e sr. moderno que lle poría a pel de galiña á miña devota iaia Norimaki, dadas as sacras festividades que comezan. Aínda así, e con todos os respetos á miña avoa, este androide pecaminoso non vai ser tan descortés como para rexeitar a xugosa oferta blogueril.
O certo é que agora lamento máis que nunca non ter a man o magnífico "kilador-CD" que me regalara un Don Juan destes de manual hai uns anos nese breve tempo no que estiven no seu punto de mira (ata que lle presentei a unha impoñente sueca, tamén das de manual e como é lóxico tiveron que manualizarse os dous). Supoño que a estas alturas da iniciativa será imposible non repetirse, pero con CD ou sen el, aquí vos deixo a miña proposta kiladora.
Aviso: nalgúns temas as letras non son especialmente "propicias", pero nestes casos écheme igual. Outra cousa: dalgúns temas non hai videos propios pero o que importa é a canción non sí?

Ocorrénseme mil temas jazzísticos e a escolla faise difícil, pero nesta ocasión quedarei coa sensual voz de Nina Simone e o in crescendo do seu Feeling Good, que ben bastante ao caso ;)

Na liña dos clásicos calenturientos unha canción que non pode fallar é Fever, na versión de Peggy Lee, mesmamente.

Para sesións tremendamente pastelosas as melodías de Erik Satie aloumiñan os corpos por sí soas, mágoa dos videos, deixovos coa Gnossiene nº1. No seu defecto tamén vale con Yann Tiersen para esta caste de encontros.

Pero non todo vai ser piano, o rock e categorías alén tamén dan moito de sí. Opeth ten variedade, caña e relax, pero desta fico cos cellos de Apocalyptica, como non atopei video de Cohkka, queda o de Quutamo, que tampouco está mal para verlles batendo as guedellas e cambiar de tercio.


Para polvetes canallas, ninguén mellor que o grande Waits, aínda que se me ocorreron antes outros temas este Temptation dá moito xogo, ao fin e ao cabo de tentacións vai a cousa...

Nesa liña tamén gosto moito El Desierto de Lhasa, aínda que a canción sexa máis ben triste encántame esa voz desgarrada.

Os discos de Lamb teñen un bo feixe de temas susceptibles de ser empregados como bso dos encontros carnais, mesmo este co casto anxo Gabriel de prota.


Ía tentalo, pero estaría faltando á verdade se non deixo nada dos Massive Attack así que velaquí un tema para encontros con morbillo, Karmacoma (con Tricky).

E xa para rematar este top... ¿9? e como non podería ser doutro xeito considerando a miña condición de debuxo animado, un temazo para polvetes divertidos (e ideal para estriptis): o tema principal da Pantera Rosa.

E agora pásolle a pelota a ElSenhor, Torreira, Mística, FraVernero e Ra.

Gloria a Mastropiero!

Pouco se sabe da axetreada vida do grande mestre Johann Sebastian Mastropiero alén das súas incuestionables dotes de seductor, que naceu un 7 de setembro (ano e lugar descoñecidos) e o seu valiosísimo legado musical, no que destacan obras como a Cantata Laxatón ou a Chacarera del Ácido Lisérgico op.24.

Grazas a Gajira "Gatchan" Norimaki, quen ademáis de devorar metal estuda música, descubrín hoxe o magnífico madrigal do mestre Mastropiero que vos deixo unhas liñas máis abaixo. Segundo me explicou Gatchan adaptándose á miña ignorancia musical, o madrigal vén a ser unha composición renacentista na que o poema vira entorno a un estribillo lúdico-festivo que é sempre "Fa-la-la-la-la, etc". Poden comprobalo vostedes mesmos (son 8 minutos pero paga a pena chegar ao final).