Checos e Bonecos (II)

O das sagas non é o meu, pero teño unha conta pendente con Checos e Bonecos que non pode agardar máis. Confeso que me esquecera dela, pero quixo a casualidade que Gatchán me preguntara por unha postal de Kupka que hai no meu cuarto, e tan axiña como dixen "CHE-CO" (ollo, non confundir coa prestixiosa marca de pasta italiana) acendéuseme a blogoalarma.
Nun primeiro momento pensara en facer unha triloxía de animación checa deixando para un último post ao artista-detonante da minisaga (por iso de coñecer mellor a competencia do xefe Toriyama). Pero a chegada a Penguin Village dunha cibermaquila deslocalizada está a danar as miña capacidade para plantarme diante do ordenador ao chegar a casa, así que a cousa quedará moito máis breve do que pensara.
E quen era ese detonante? Pois nin máis nin menos que o grande Jan Švankmajer, figura de difícil categorización polo amplo espectro de prácticas artísticas que vén desenvolvendo dende noviño pero imprescindible creador. Calquera obxecto cobra vida e tórnase protagonista das máis abraiantes aventuras domésticas imaxinables nas súas mans e nas da súa muller, moito menos coñecida pero tamén reputada surrealista. Os émulos abondan pero o xenuino toque Švankmajer é inconfundible. O certo é que se poderían escribir centos de páxinas falando do seu traballo, pero coido que o mellor xeito de percibir a súa xenialidade é vendo os seus traballos. Aquí tamén se poden ver anacos dos seus filmes.
Eu déixovos coa breve e expresiva historia de amor de dous filetes. Bo proveito ;)

Meat Love

PD: O criterio de selección do video foi a duración non a temática, malpensados.

Checos e Bonecos (I)

Pensaba deixar nun post parte dos contidos expostos polo lúcido Žižek na súa visita a Compostela (moi ben o pasei escoitandoo), pero o certo é que o texto que elaborou para o ciclo do Consello de Cultura está dispoñible eiquí e unha conversa telefónica con Gontxarova fíxome mudar de parecer.
O ano pasado, nunha das retrospectivas da Filmoteca de Bcn, fiquei aparvada co traballo de Hermína Týrlová, a nai do cinema de animación checo. Vendo curtametraxes coma a abraiante e valente "A revolta dos xoguetes" (1947), na que toda unha tenda de bonecos se organiza para bater a un xeral nazi que quere eliminalos, preguntábame porque é tan pouco coñecido o traballo dos animadores checos por estas latitudes, agás pola toupa "Krtek" (o Mickey Mouse do Leste) que algúns de nós vimos ao tempo que as aventuras Son Goku (¿na Galega?).
Os filmes de Týrlová deron ás á fantasía de cativos e non tan cativos durante os tempos díficiles da Guerra e Postguerra nos que, malia ter a oportunidade de marchar ao exilio coa súa parella, ela decidiu quedar en Checoslovaquia e seguir "animando" tanto espíritos como bonecos. Calquera cousa podiase tranformar en protagonista das súas historias, dende un trapo de cociña a un feixe de canicas. Pero Týrlová é só o comezo da amplísima e moi heterodoxa historia de animadores e artistas do que hoxe se coñece como slow-motion. É unha mágoa que non haia nada dela no tubo.
O que está claro é que non podo inaugurar unha mini-saga sobre animación checa (ou pensabades que isto ía quedar así?) sen deixarvos ningunha mostra, así que velaquí un anaquiño da adaptación de "Soño dunha noite de vrao"que fixo Jiří Trnka, de quen falarei algo máis no vindeiro capítulo de Checos e Bonecos.


E xa que de checos e línguas foráneas vai a cousa aproveito para darlle publicidade ao Festival das Linguas que se celebrará estes días en Compostela e que adicará o mércores á literatura, cine e gastronomía (birra inclusive) do devandito país.

Lascivia ratuna y el dichoso copyright

Para qué negarlo? El elenco Disney con su aura de inocencia y su ejército de abogados-sabuesoides defendiendo la impoluta imagen de sus personajes son un jugososísimo y apetecible pastel para ese sector de la población que se suele calificar como canallas, bribones, satiristas, depravados reconocidos, libertinos, pecadores, viciosos, herejes y un largo etc. Así que no sé a que viene tanto revuelo cuando Goofy y Minnie hechan un casquete entre bastidores para sacarse los nervios escénicos y después, por aquello del morbo, lo cuelgan en youtube. Lo cierto es que el "escándalo" de octubre en Disneyland París no fue para nada la primera vez que los instintos concupiscentes de las creaciones del Sr. Disney (ese que no está criogenizado) salieron a la luz, aunque lo que sí que es cierto es que tal vez esta haya sido la primera vez que han alcanzado tanta repercusión mediática.

Sobre estas líneas tenéis el "Disneyland Memorial Orgy", obra de Wally Wood, publicado en 1967 en The Realist, la mítica revista humorística underground de Paul Krassner, con motivo del fallecimiento de Walter E. Disney. Lo curioso es que en este caso Disney Intl. (que, dicho sea de paso, forma parte de lo que MacChesney denominó la Santa Trinidad del Sistema Global de Medios junto a la Newscorp de Murdoch y AOL-Time-Warner) optó por no denunciar a la revista para evitar darle mayor difusión al asunto y todos tan contentos. No cayó la misma breva con Air Pirate Funnies (1971), una serie satírica creada por Dan O'Neill y algunos compañeros, que desencadenó una polémica y larga batalla legal durante la que O'Neill acumulaba multas y multas de Disney mientras continuaba recurriendo las sentencias y publicando nuevos números (la edición especial fue a cargo del Mouse Liberation Front). Toda la historia y juicios están recogidos en el libro "The Pirates and The Mouse: Disney's War Against Counterculture" de Bob Levin. Aquí abajo tenéis una muestra de la breve y polémica colección con dos personajes de la familia (N. de T: Clap, además de aplauso, significa gonorrea) .

Dicho esto, sugiero que se reactive el Frente de Liberación de los Ratones que se una en red con el Frente de Liberación dos Galenecos y que celebren todos juntos orgías como la de Disneyland París (qué personajes Disney serían los preferidos por nuestros Galenecos para entregarse al placer carnal??).

PD: Os preguntaréis que siendo yo misma un dibujo animado, si opinaría lo mismo siendo Arale objeto de escarnio similar. Lo cierto es que ya se ha dado el caso, y lo único que me molesta es que debo ser la única en la tira cómica que no se lo está pasando bien. Ntch.