Xogando cos devezos...

E.Weston, Pepper n.30 (1930)

Censura electoral?

Seica o Goberno central anda moi nervioso coas eleccións e prohibiu a difusión deste anuncio, so pena de multas aos medios que se fagan eco del. Así que ahí vai (ainda que a min me sona de telo visto xa unhas cantas veces, pero a saber onde):

Amnistía Internacional: El Poder de tu Voz
by Razorbuzz

Buraco negro abaixo vou...

Eoooooo... Aviso brevis: Ate as cellas de traballo, mais inevitablemente atrapada polas escuras e sinistras forzas gravitacionais do "Black Hole" de Burns. Contariavos mil cousas del, pero teño que rematalo antes de poder adicarme a calquera outra actividade humana. Demo de gravidade!
Se tedes curiosidade, mirade o que din os gringos sobre el. E se non vos chega, a por el!
Velaqui un anticipo, unha fenda mais:

Crónica gruyere

Nun momento de extrema axilidade mental, a Raíña endilgoume a difícil misión de facer a crónica da blogorxíastica microquedada do venres pasado (digo micro porque a deste venres debeu de ser ultramacro). Así que procederei con toda a boa vontade que un sistema operativo artificial coma min pode ter, pero advirto que os excesos licorcafeínicos provocaron profundisimas lagoas no meu rexistro así que agradecerei os engadidos de calquera dos asistentes.

Por mor dos danos do jet-lag, Arale chegou tarde ao Tarasca, o que en certo modo resultou marabilloso porque o groso de asistentes xa se atopaba por alí: a Sua Maxestade, Zerovacas, Mario, Nadador, Lourixe, Sr. Osborn, o Gato Violeta, Mr. Moucho, Arredista, a Arqueira, o Modernirmo, Noúmenos; Astroboy, un dos autores da bicéfala Tecnolexibia; e a reputada comentarista La Mona. (Se esquecín a alguen, 500 azoutes no meu pandeiro) E comezaron a fluir verbas, birras e LK, desenvolvin unha profunda fixacion pola garabata de Mr. Harvey, houbo idas e vidas pra repoñer forzas con bocatas jipis, manises, conversas, mais LK e desplazamento ao Malas Pecoras. Aquilo era un hammam, e para cando o bafo nos lentes marchou eu xa tiña os miolos asulagados en etileno. É o que teñen catro meses de abstinencia likorkafeinica. Ao pouco saiu a caixiña maxica do meu peto e presenciei o comezo dunha invasión cromática polas faces e brazos do blogomillo. Quedaronme gravados a lume os ollos emo de Zerovacas e os sinistros beizos de Moderno (tedes que repetir, que estabades tod@s ghuapirm@s). A partir de ahi so atino a lembrar risos, anacos de conversas, chimpos no Avante, mais Lk, paseo ate o Ruta e o máxico momento no que se me impuxo a Sacra Misión. Que emosion!!
Unhas cantas horas despois acordaba con voz de Colombo e cunha fatidica resaca-catarreira da que aínda me estou a recuperar, tras conseguir pasar aduanas sen que me catalogaran como "biological hazard". Ainda non me explico como o conseguin...

PS: Agora tocavos a vos encher os buracos do queixo nos comentarios e axudar á miña desmemoriada CPU

Blogoncontro e profanacions

Por se alguen ainda non o sabe e necesita de coaccions directas, velaqui as señas da vindeira blogorxía (codificadas a posteriori por demanda extraoficial):

Ese Dia-Esa Hora, Ese Bar, SCQ

Quen ouse ausentarse sen alegatos abondo creativos e inverosimiles... nin carbon nin hostias... sufrira a temible Maldicion da Conexion Pataca!! Non importara o dramatismo das blasfemias, nin o grao de violencia explicita nas vosas ameazas aos teleoperadores de Vanuatu, nin as intentonas de conectarse a traves da muxidora ou zugandolle a rede ao veciño ... Sufriredes de pesimas e irritantes conexions a internet durante o resto das vosas vidas!! Bwahaha!!!!
Este....Vemonos o vindeiro venres, non si?
PorSierto: Se alguen necesita dar cos meus circuitos antes da data sinalada podeme atopar canda os ourilocelontes ou desquitandome nunha destas:

ENGADIDO: Recoméndase levar katiuskas ou botas con ghore-flés ou macro-chuvasqueiros.

Mem-hitos musicais

Hai xa dias que mr. Ak-77 me pasou o recado de enumerar dez albumes miticos. Penso que xamais seria eu quen de facer tal cousa, asi, con un algo tan asertivo, pero, nun vil emulo ao seu meme mencionarei alguns albumes que foron relevantes no seu tempo (por A ou por B) pra este androide, a ver se cola. Non se me esquece que tenho pendente o meme das oito cousas, pero ese coido que o soltarei no Chirimbowling, antes de re-chimpar a Poza Atlantica.

1- Queen: Greatest Hits
Creo que lle gastara tanto a cassette ao irman de Sembei que rematara mercandolle o CD anos despois en agradecemento por eses verans de infancia nos que podia ignorar a Xuxa e afundirme no mundo paralelo da sua discoteca, como unha arqueologa en miniatura...

2- Mozart: Die Zauberfloete
A minha relacion coa opera foi de odio acerrimo durante moitos anos por cuestions que non procede explicar agora. A unica obra que se escapaba e que mesmo me sorprendia escoitando voluntariamente era A frauta maxica, se cadra pola historia; realmente non sei por que, pero rematei collendolle carinho especial ao pobrinho Papageno.

3- Metallica (y VVAA): Garage Inc.
Non e por quitarlles merito aos albumes 100% Metallica (alguns dos cales non tenhen moito aquel, pra que enganharse), pero coido que este disco de versions e o que mais lles mallei durante a adolescencia, cecais nunha loxica do dous por un: Metallica+ Black Sabbath, Diamond Head, The Misfits, Thin Lizzy...

4- Extremoduro: Rock Transgresivo
Himno xeracional suponho. Para min foi unha fermosa descuberta puberculosa e as suas cancions froito de moitas risas e anecdotas.

5- VVAA: The best of Jazz/Blues/Swing...
Non tenho nin idea do titulo orixinal, nin tan sequera atino a lembrar que temas o componhian ou o aspecto da caratula, pero si que lembro ese vello CD-caixa como a chave a un novo universo. Gershwin e Armstrong foron os primeiros, logo vinheron Peterson, Reinhardt, Bessie, Lady Day, Ella, Parker, Davis, C. Baker, Simone...


6- Apocalyptica: Inquisition Symphony
As suas versions de Metallica abriranme o apetito, pero certamente foi o Inquisition o que me engaiolou durante moito tempo e me reconciliou definitivamente coa musica clasica.


7- Tool: Lateralus//NIN: Downward Spiral
Sei que isto e un pouco trampulleiro, pero e que na minha historia estes dous discos son parella. Descubrinos ao tempo, en Nova Iorque, no 2001. Nunca escoitara nada semellante, gorentei da sua experimentacion e do artwork nesa simbiose estetico-musical que acotio vai aparellada as duas bandas.

8- The Clash: London Calling
Simplemente cojonudo. Nunca canso de escoitalo. E a minha armazon e literalmente incapaz de estarse quietinha cando sona calquera dos temas.


9- Brahms/Chopin/Franck: Cello Sonatas
Interpretadas por du Pre e Barenboim. Por moito que o intente, dubido que vaia atopar verbas que atinen coas sensacions que abrollan cando invoco esas melodias no reproductor da CPU.

10- Tom Waits: Rain Dogs.
E como unha novela. Unha viaxe a ningures. Un feixe de sons inidentificables entretecidos con toda caste de instrumentos e, como non, alinhados coa voz do gran canalla.

Quedan unha morea no caixon, se cadra recorosos pola traizon da minha memoria actual... anque prefiro partir da asuncion de que calquera lista esta condenada a ser incompleta. A linealidade eche unha carallada. Agardo que, ao pasar a pelota, outros saquen magdalenas musicais que engadan novos sabores a estas orxias blogomusicais.
Asi que a pelota vai para tres vellos conhecidos: Sr. Osborn, Elianinha e Ailandra (a ver se asi actualiza) e para un recuncho fresquinho, o do meu querido Gatchan que saiu do seu enesimo ovo reconvertido no Baron Rampante.

Ruanda. Silencios y Gritos.

Cynthia McKinney es una mujer cautivadora. Capaz de escupir las verdades mas horrendas y de cautivar a todo un auditorio con su sentido del humor. No se anda con chiquitas y cree fervientemente en lo que hace. Al menos esa fue la impresion que me dio al escucharla el mayo pasado en Barcelona sentada junto a Jordi Palou, abogado de la Corte Penal Internacional. Ambos son los principales impulsores del Forum Internacional para la Verdad y la Justicia en el África de los Grandes Lagos. Su objetivo: luchar contra la impunidad en Ruanda y la region de los Grandes Lagos. Porque el juego sucio y la tragedia no termino con el fin del genocidio ante el que las potencias occidentales hicieron oidos sordos.

Antes de escuchar a McKinney y a Palou, toda idea que habia en mi cabeza relativa al genocidio de Ruanda estaba cubierta de esa simplista etiqueta "conflicto etnico". A grandes rasgos recordaba la estupida division racial de los belgas, los anhos de favoritismo tutsi, la "venganza hutu", radio de las mil colinas, hotel Ruanda, etc. Alli, en el col.legi d'advocats de BCN oi por primera vez fuertes acusaciones de magnicidio contra Kagame, actual presidente de Ruanda (a veces presentado como heroe) y, lo que me resulto mas sorprendente, de su implicacion directa en las dos guerras que Uganda y Ruanda declararon contra la Republica Democratica del Congo con la connivencia de los grandes poderes. Concretamente contra la region vecina. Que hay en el este de Congo? Mucho coltan, tambien conocido como Columbita-Tantalita. Ese cuyas minas estan alimentando un refortalecimiento de la esclavitud en pleno siglo XXI. Ese, cuya presencia es quasi-omnipresente en moviles, ordenadores y demas aparatos electronicos de nuestro dia a dia.

Por que cuento todo esto ahora? Pues porque, cumpliendo con obligaciones academicas me sumergi en un articulo de 2001 que, pese a no contar nada nuevo, me lleno de rabia, porque todo eso es "tan solo" parte del pasado, la historia aceptada de la que aun faltan muchas piezas horribles. Y como la misma autora dice en el articulo, pese a las multiples disculpas publicas de Clinton, nada ha cambiado en la administracion estadounidense que vaya a mejorar su modo de reaccion en crisis semejantes. En su investigacion, S.Power cita el diario de crisis (mayo 1994) de un oficial estadounidense, su frustracion deja pocas dudas:

A military that wants to go nowhere to do anything—or let go of their toys so someone else can do it. A White House cowed by the brass (and we are to give lessons on how the armed forces take orders from civilians?). An NSC that does peacekeeping by the book—the accounting book, that is. And an assistance program that prefers whites (Europe) to blacks. When it comes to human rights we have no problem drawing the line in the sand of the dark continent (just don't ask us to do anything—agonizing is our specialty), but not China or anyplace else business looks good.

We have a foreign policy based on our amoral economic interests run by amateurs who want to stand for something—hence the agony—but ultimately don't want to exercise any leadership that has a cost.

They say there may be as many as a million massacred in Rwanda. The militias continue to slay the innocent and the educated ... Has it really cost the United States nothing?